De ratrace en ik.

De ratrace. We kennen dit begrip waarschijnlijk allemaal. Het gevoel hebben van alles te moeten en niets écht af te krijgen. Niets met rust en focus kunnen doen, maar achter de feiten aanrennen. In plaats van voluit leven, het gevoel hebben te moeten overleven. De verleiding om in deze ratrace terecht te komen is in onze maatschappij groot. Heel groot. Al snel komen we in een systeem van een fulltime job terecht. Wat al vijf dagen van onze heilige week inneemt. Dan willen we ook nog voldoende beweging krijgen, onze vrienden ten miste 2 x per week zien en onze ouders en schoonouders vinden het ook fijn om op zondag op de koffie te komen. En dan hebben we nog het gevalletje #fomo. Fear of missing out. Want, alle activiteiten, zeker in onze mooie steden, zijn wel erg aanlokkelijk. Cultuur, uitgaan, dat lekkere restaurant, en die dierentuin midden in de stad moeten we ook écht een keer bezoeken.  We willen allemaal mee met de norm van alledag.

Maar is die norm eigenlijk wel aan ons mens-zijn besteed? Kan ons lichaam, onze emoties onze mind en ziel deze drukte, de hoeveelheid van prikkels en verplichtingen eigenlijk wel aan? Klopt het eigenlijk wel met ons authentieke systeem?

Ik had een droom… Bewust uit deze ratrace stappen en mijn eigen natuur volgen. Afgaan op mijn behoeften verlangens en zeker mijn intuïtie.

Eerlijk gezegd is deze droom onbewust ontstaan en manifesteerde zich stap voor stap, beetje bij beetje in de werkelijkheid. Drie jaar geleden besloot ik te gaan ondernemen. Niet alleen omdat het me vrijheid gaf om mijn eigen keuzes, tijden en verantwoordelijkheden te bepalen. Maar vooral omdat ik een bouwer ben. Met een sterke visie. Ik wilde creëren wat van binnenuit kwam. Daarnaast ben ik als klap op de vuurpijl twee jaar geleden verhuisd, van het mooie drukke Amsterdam, met al die prikkels, naar een boerderij in Noord-Holland. Best wel afgelegen, zonder die lekkere koffietentjes, dat bakkertje om de hoek. Nee mijn uitzicht omvat weliswaar drie schapen en een koe. De zonsondergang en heel veel vogels en bomen.

Mijn experiment; mijn eigen verlangens, behoeften en impulsen volgen zonder al die prikkels van buitenaf.

Wat een reis. Want, wat gebeurt er als we de keuze maken om uit het reguliere systeem te stappen waarin wij zijn grootgebracht? Een gezin met normen en waarde, structuren en regels. Een schoolgemeenschap waar wij ons behoren te gedragen naar de norm. Wij alles, behalve zelf na hoeven denken en de leraar voor de klas verteld hoe de wereld in elkaar zit. Waar het in essentie gaat om presteren en fouten maken uit den boze is, wat onze creativiteit de kop in drukt.
Daarna in een structuur van een werkgever komen met een specifieke cultuur, en wij als mens ons vaak aan gaan passen aan de ze norm. Vanuit een primaire angst om maar niet buiten de groep te vallen. Ons onbewuste overlevingsinstinct aan. Omdat we als kind geprogrammeerd zijn vanuit het bewustzijn dat we afhankelijk zijn van de ander, onze opvoeders. En dus de overtuiging hebben ontwikkeld, erkenning en liefde buiten onszelf te moeten halen door ons aan te passen aan de norm van onze omgeving.

Wat blijft er van ons over als we er voor kiezen buiten dit systeem te opereren en een nieuw systeem bouwen gericht op onze eigen natuur?

Ik kan het je vertellen. Het is verdomd lastig en absoluut niet de easy way. Alle gedachten, gevoelens en emoties die we zo gemakkelijk wegdrukken door maar continu bezig te zijn gaan AAN. Komen naar de oppervlakte. En tja, daar hebben we dan mee te dealen. Enige wat we kunnen doen is deze volledig omarmen zodat het geaccepteerd, gezien en hierdoor getransformeerd wordt. En dan te spreken van de leegte. De ruimte die ontstaat, op zo’n boerderij als zelfstandige was voor mij enorm. Want, wat ga je met deze ruimte doen? Wat er bij mij wonder boven wonder gebeurde, is dat ik mijn natuurlijke impulsen steeds meer ging voelen. Ik wilde weer schrijven! En mijn grote visie over het creëren van een geheel nieuwe onderwijssysteem op papier zetten. Die creatieve laag kon ik voorheen niet voelen, en drukte hem weg omdat ik bezig was met andere ‘belangrijke’ zaken. Ook voelde ik zo sterk dat mijn lichaam weer wilde bewegen, dansen op muziek! Dat wat ik als kind altijd zo graag deed en een beetje vergeten was. Dus ben ik aangehaakt bij een dansgroep waar ik iedere week twee uur los kan gaan. Een waar medicijn voor mijn systeem!

Waarom schrijf ik hierover? Omdat ik tot de conclusie ben gekomen dat het systeem wat wij voor onszelf hebben gecreëerd in deze maatschappij helemaal niet zo gek is. Het houdt ons in de comfortzone en veroorzaakt een ogenschijnlijk gemakkelijk leven. We hoeven niet zelf na te denken en hebben beter dan een getrainde kameleon geleerd ons aan te passen aan de sociale norm.

De keerzijde is dat het enorm verlammend werkt. We voelen niet meer. Zijn niet meer in contact met ons eigen lichaam. Ons natuurlijke systeem. Vinden het moeilijk te voelen waar onze eigen passies en talenten liggen en waar wij energie van krijgen. Geen wonder dat één op de zeven werknemers kampt met burn-out klachten en veel jonge mensen zich totaal verloren voelen in deze moderne jungle van oneindige mogelijkheden. Keuzes maken één van de lastigste dingen is, zo blijkt.

Ik geloof in een samenleving waar wij ons weer meer richten op ieder uniek individu. Binnen een systeem met collectieve waarden, als respect, vrijheid en verbinding. We bewust opgevoed worden en hierdoor leren expressie te geven aan onze authentieke natuur. En zo, onze unieke talenten en gaven die we hebben gekregen, terug kunnen geven aan de wereld. Vanuit passie en plezier.  Ik geloof in een onderwijssysteem waar we ons richten op onze kinderen als holistische mensen. Waar wij onze waarheid en wijsheid zelf mogen ontdekken en worden (h)erkent als uniek individu. Ik geloof in organisaties waar iedere medewerker wordt gestimuleerd om impact te maken vanuit innerlijke drijfveren en vreugde en zo bijdraagt aan het grote geheel.
Ik vind het prachtig om te zien dat we allemaal een unieke sleutel hebben in het grote geheel. Als we massaal expressie durven geven aan dat wat ons zo uniek maakt, creëren we een geweldig mooie wereld voor onszelf, elkaar en de maatschappij.

Is dit de gemakkelijke weg? Absoluut niet. Er is moed en lef voor nodig om eigen verantwoordelijkheid te nemen en keuzes te maken die kloppen bij je eigen hart en essentie. Ook voor mij een pad van vallen en opstaan. Trouw blijven aan mezelf, mijn eigen verlangens en behoeften durven volgen is voor mij de sleutel tot alles. Ook ik betrap mezelf regelmatig dat ik weer in de ‘val’ van de ratrace zit. Mijn hoofd zit vol, mijn gedachten zijn negatief, ik ervaar stress en voel me futloos en moe. Gevalletje overleven in plaats van leven. De oplossing voor mij is ruimte maken om te voelen, weer te verbinden met mijn essentie. Mijn hoofd leeg. Schrijven, wandelen, dansen, mediteren of gewoon een heerlijk bad met kaarsjes aan en even helemaal niks moeten. Hét medicijn om weer te verbinden met mezelf. Zodat ik vanuit hier weer keuzes maak die kloppen bij wie ik werkelijk ben. Zodat het weer flowt en ik vooral heel veel vreugde en plezier ervaar bij de dingen die ik doe.
Het leven is prachtig. Op die manier.

Wat is jouw medicijn?

Liefs,
Karlijn Scheffers

www.reisvandeheldinbusiness.